 |
Andries van der Pol Bestuurslid 1999 - 2024 Voorzitter 2016 - 2024 |
Vol ongeloof, en nog altijd nauwelijks te bevatten, hebben wij plotseling afscheid moeten nemen van Andries.
Andries was een bestuurder pur sang. Een geboren leider, al zou hij zichzelf nooit zo hebben omschreven. Sterker nog, hij vond het ongemakkelijk wanneer anderen hem die kwaliteiten toedichtten. Hij was een bijzonder mens, gezegend met bijzondere talenten, maar bovenal gekenmerkt door een grote bescheidenheid.
Toch zetten we hem in dit In Memoriam nadrukkelijk in het zonnetje. Want als iemand dat verdient, dan is het Andries.
Tweeëndertig jaar geleden werd Andries lid van de Wijkse Zeilvereniging Trident. Zijn eerste boot kreeg een plek in onze haven, maar niet veel later kocht hij zijn geliefde JOUJOU. Het zeilen greep hem direct aan. Samen met Maria, hun kinderen en later ook hun kleinkinderen bracht hij ontelbare uren door aan boord. De JOUJOU werd een vertrouwde plek voor mooie herinneringen en gedeelde avonturen.
Ook op sportief vlak liet Andries zich zien. Samen met zijn zeilmaat Hans Timmermans nam hij deel aan de zeilwedstrijden die door Trident werden georganiseerd.
Hans verteld:
Meer dan dertig jaar waren we zeilvrienden. We streden samen tijdens wedstrijden: Andries als stuurman en ik bij de zeilen. Bij harde wind moest er snel worden geschakeld. Andries kon heel goed aangeven hoe hij het wilde hebben, met of zonder stemverheffing. Dan maakte ik een grapje en was de sfeer weer goed.
Was er weinig wind, dan dobberden we rustig over het water en was er tijd voor goede gesprekken. Alles passeerde de revue. We deelden mooie tochten, sportieve strijd, veel verhalen en vooral veel plezier. Die momenten koester ik.
Ik ga hem missen.
Eind jaren negentig besloot Andries zich actief in te zetten voor de vereniging. Hij nam plaats in verschillende commissies, waaronder de evenementencommissie. Al vroeg liet hij zien een duidelijke visie te hebben. Voor het 75-jarig jubileum zag hij niets in een busreis voor senioren naar een locatie buiten de haven. Nee, het feest moest plaatsvinden waar het hart van de vereniging klopt: in de haven zelf. Hij bedacht de eerste zeskamp, zodat ook de jeugd actief betrokken werd bij de festiviteiten. Daarmee legde hij direct de basis voor een traditie waarin verbinding centraal stond.
Zijn betrokkenheid groeide met de jaren en uiteindelijk trad hij toe tot het bestuur als commissaris Technische Zaken. Dat bleek een schot in de roos. Met zijn bouwkundige kennis, praktische inzicht en enorme inzet is hij van onschatbare waarde geweest voor de vereniging. Zijn aanpak was zakelijk en doelgericht, maar altijd met oog voor de mens. Andries was bovenal een verbinder.
Voordat Andries voorzitter werd, vervulde Willem Lubbers deze functie. Andries was toen al actief binnen het bestuur als commissaris. Willem kan zich de vergaderingen uit die periode nog levendig herinneren.
Willem verteld:
In mijn tijd als voorzitter liepen de bestuursvergaderingen regelmatig uit. Officieel duurden ze van 19.30 tot 22.30 uur, maar vaak werd het 23.00 uur of later. Andries en anderen klaagden daar weleens over, maar het lukte me niet de vergader-discussies korter te houden. Zelf nam ik dat destijds nogal luchtig op.
Dat veranderde toen ik als vrijwilliger meehielp bij onze verbouwing in Zeeland. Elke ochtend om vijf uur op pad, de hele dag klussen en ’s avonds moe weer terug. Toen begreep ik pas echt wat een lange vergaderavond betekent als je de volgende dag vroeg aan de slag moet.
Ik had mijn lesje geleerd. Of Andries als voorzitter de vergadertijd beter in de hand heeft gehouden, weet ik niet.
Nou, dat weten wij wel: ook bij Andries kon een vergadering weleens wat later eindigen dan 22.30 uur. Maar over het algemeen hield hij de tijd goed in de gaten.
Marleen verteld:
Het was prettig om samen met Andries in het bestuur te zitten. Mede dankzij hem ben ik zelfs teruggekomen voor een tweede bestuursperiode.
In een vereniging met meer dan 250 leden is er altijd wel iets aan de hand. Andries nam de tijd om te luisteren naar wat er speelde en zocht achter de schermen steeds naar manieren om mensen weer met elkaar verder te laten gaan. Waar nodig hield hij mensen uit de wind en bracht hij zaken in het juiste perspectief.
Als mensen in het zonnetje gezet moesten worden, bijvoorbeeld bij een jubileum of een herdenking, nam hij de tijd om woorden te vinden die echt betekenis hadden. Ging het om hemzelf, dan voelde hij zich daar zichtbaar ongemakkelijk bij.
De lijst van wat dankzij Andries tot stand is gekomen, is lang. Zijn magnum opus – de voltooiing van Bolzicht en het nieuwe toiletgebouw – heeft hij helaas zelf niet meer mogen meemaken. Toch zal hij altijd met deze projecten verbonden blijven als degene die ze mogelijk heeft gemaakt.
Maar zijn grootste nalatenschap reikt verder dan stenen en gebouwen. Hij was niet alleen de bouwer van een prachtig clubgebouw, maar ook van dat veel belangrijkere bouwwerk dat verenigingsleven heet.
Onder zijn bezielende leiding is er ongelooflijk veel gerealiseerd. De loodsen werden gerenoveerd, alle steigers werden vernieuwd en als laatste grote project zette hij de verbouwing van ons clubhuis Bolzicht en de bouw van het nieuwe sanitair gebouw.
We gaan het sanitair gebouw afbouwen met zijn toewijding en betrokkenheid in onze gedachten.
Cees verteld:
Op Andries kon je bouwen. Zonder veel woorden. Hij was er altijd als er iets gedaan moest worden: meedenken, voorbereiden en uitvoeren. Als je er niet direct bij betrokken was, had je vaak niet in de gaten hoeveel hij achter de schermen deed. Het leek dan alsof de kabouters langs waren geweest. Samen in de bijtende vrieskou een steiger losmaken die klem was komen te zitten, roeispanen maken voor de skiff, het nieuwe clubgebouw… Het zijn herinneringen die me altijd zullen bijblijven.
Het was heerlijk om met hem te sparren over allerlei ideeën. Als we het oneens waren, praatten we net zo lang door totdat we elkaar begrepen en samen een oplossing vonden. Altijd in een goede sfeer, altijd gezellig.
Andries was een fijne vriend. Ik zal hem missen.
Andries laat een enorme leegte achter. Tegelijkertijd laat hij ook iets veel groters na: een vereniging die sterker, hechter en toekomstbestendiger is. Zijn betrokkenheid, zijn visie, zijn humor en zijn onverzettelijke inzet zullen we missen.
De herinneringen aan Andries zullen voortleven in de verhalen die we met elkaar blijven delen. Maar wat zullen we Andries zijn aanwezigheid op de haven missen. Zijn vertrouwde verschijning, met die kenmerkende klassieke pet, hoorde onlosmakelijk bij Trident.
We wensen Andries een behouden zeilreis.